Reis á þriðja degi aftur upp frá dauðum

..eða þannig leið mér allavega!

Fékk hryllilega og skelfilega pest á miðvikudaginn - alltaf kemur það manni jafn mikið á óvart þegar maður nælir sér í pest. En jesús minn, á fimmtudagsnóttinni hélt ég að mín síðasta stund væri runninn upp og eyddi því föstudeginum inn á spítala. 

Það var ömurlegt að vera alein með pest heima hjá sér. Grét mörgum gleðitárum þegar Ingólfur kom suður til mín seint á föstudagskvöldið og var næstum búin að gleyma því hvernig maður brosir, aaaalveg þar til hann kom!

Er núna aðeins byrjuð að getað kroppað í mat, gulrót hér, epli þar.. living the wild life. 

Eyddi hinsvegar þessu ágæta sunnudagskvöldi í brúðkaupsundibúning og guð hvað mér finnst það gaman, spá og spegúlera með sjálfri mér.

Ég skal svo reyna að hætta að væla í bili.. svo plís ekki hringja í 113:)

Vona að helgin ykkar hafi verið full af glimmeri og gleði!

Kærkomin heimferð

Fyrir viku síðan ákvað ég að fljúga vestur og var þar í fimm daga - mjög góð ákvörðun.

Hitti loksins minn besta. Hjálpaði mömmu og pabba. Fór í heimsóknir til ömmu og afa. Það var smalað Krossadalinn. Borðað endalaust af nammi og öðru góðu. Farið í Pollinn og sundlaugina. Notið þess að vera í frábæru veðri.

Nokkrar myndir sem komu á instagram:

Taka til í fjárhúsunum og Sæla bað um eina Selfie

Mín elsku amma, (Sigríður) Jóna, svo ljúf og góð.

Systkin í Sellátrardal

Ekki leiðinlegt að vakna í svona veðri - haustið er komið

Tvö sæt (3 sæt ef kindin er talin með ;) !)

Hann kann'etta!

Heima er best!

Núna

Halló Hafnafjörður, er hún enn á lífi?

Síðustu 6 vikurnar hef ég búið ein hér í Reykjavík, sem er.. að mínu mati, vægasagt leiðinlegt. Ég er greinilega alltof góðu vön. Sem betur fer eru aðeins eftir tæpar 2 vikur í einverunni.

Kærustufagginn Etna hefur samt uppgötvað allskonar nýtt og lært heilmikið af þessari einveru sinni. Stórmerkileg uppgötvun að það er alveg ótrúlega leiðinlegt að elda bara fyrir eina manneskju, því hefur lítið verið gert af því og meira gripið í boozt, saffran og salatbakka með sér - mjög hentugt!

En svona grínlaustt, þá eru þessar 6 vikur búnar að vera sérstakar og frekar erfiðar fyrir mjög lífshrædd og myrkfælna manneskju. 

Það er samt gott að vera byrjuð í rútínu aftur, byrja í vinnunni, skólanum, ræktinni og gera sér markmið til að fara eftir. Eftir að ég flutti aftur suður hef ég fundið mér endalaus verkefni og passa uppá að eiga lítinn sem engan dauða tíma. Er nokkuð viss að það breytist þegar Ingólfur flytur til mín;)

Þegar maður er of smeykur að gista heima hjá sér þá skreppir maður bara í Þorlákshöfn og fær þennan kút til að passa uppá sig. 

...stemningin eftir 3. daga októberfest - gotta lovit!

Annað kvöldið sem ég er ein heima hjá mér í kósífýling síðan ég flutti suður - þá nýtur maður tímann og bloggar;)

Ætla að opna eina góða bók núna og njóta - vona að þið gerið það líka!

60 ára afmælisgjöf

Pabbi minn varð 60 ára síðasta föstudaginn í ágúst. Í tilefni af afmælinu hans gáfum við systkynin honum frekar óvenjulega gjöf. Hugmyndina fengum við hér, fyrir nokkrum árum. Við vorum viss um það að við ætluðum að gera svona fyrir hann. Við hittumst því snemma í sumar og bjuggum til lista yfir fólk sem hefur verið samferða honum á mismunandi tímapunktum í lífinu. Skiptum þessu á milli okkar systkinanna og fórum svo að hafa samband við fólkið. Við báðum fólk um að skrifa niður einhverja skemmtilega minningu um pabba eða lýsa honum. Við stefndum á að safna 60 bréfum en enduðum með aðeins meira en það. Sniðug gjöf fyrir þá sem eiga allt!

Hér eru svo hjónin saman en mamma las öll bréfin fyrir okkur sem voru saman komin í stofunni hjá þeim. Ég táraðist nokkrum sinnum á meðan lestrinum stóð og það kom engum á óvart!

Pabbi var rosa hissa á þessu öllu saman en rosalega glaður líka:)

Sama blogg birtist inn á: Elskulegt hjá Dúddu systir minni 

vitiligo

Í vetur bað ég góðan guð um að láta sumarið 2013 vera mjög sólarlítið - alveg róleg samt! Þó að minn guð sé mjög ljúfur þá er ég nokkuð viss um að sólarleysið sem við urðum öll vör við í sumar hafi ekki stafað af minni saklausu ósk;)

Fyrir rúmu ári kom í ljós að ég væri með vitiligo, en það er sjálfsofnæmissjúkdómur. Hann er ekki flóknari en svo að ónæmiskerfið mitt ræðst á sortufrumur sem framleiða litarefni húðarinnar. Litaframleiðslan hættir þess vegna á því svæði þar sem sjálfsnæmið myndast og svæðið verður skjannahvítt. Getur hætt núna, getur haldið áfram.

Hljómar alls ekki mjög slæmt og virkar e.t.v. eins og ekkert mál. 

Á veturnar er maður jú oftast frekar hvítur og því tók ég lítið eftir blettum, en þeir voru mjög duglegir að fjölga sér - mér til mjög mikilla ama. Mér kveið sumrinu, sérstaklega þar sem ég elska sólina og fer mikið í sund.

Mér fannst ég alveg ómögulegt eintak og óheppin, aðeins 1-2% í heiminum sem fá þennan sjúkdóm og ég þekki engann sem er með vitiligo. Nema jú, vin minn, hann Michael Jackson. Manninn sem segir manni að "you are not alone" og ég elska það.

Við öll urðum jú ekki vör við mikla sól í sumar, en það er alveg greinilegt að hún skín auðveldlega í gegnum skýin því mínir blettir fóru að sjást svo ótrúlega vel og guð minn góður hvað ég skammaðist mín. En svo einn daginn, snemma í sumar, breyttist hugsunin hjá mér. Ég var ein heima, nýbúin að gera æfingar heima, því ég vildi ekki vera úti í sólinni að hreyfa mig. Lá á gólfinu grenjandi af sjálfsvorkunn og bilað kvíðin að fá þessa bletti yfir allt andlitið mitt og þá allt í einu kom það, ég var svo glöð að vera eins og ég væri, greinilega alveg bilað einstök manneskja - ég heppin:)

Fyrst skammaðist ég mín, fyrir eitthvað sem ég gat ekki stjórnað, sem er svo kolvitlaust. Ég ætlaði að láta vitiligo stjórna mér, en ákvað svo að ég ætlaði bara að stjórna. Í sumar fór ég eins oft í sund og ég vildi, labbaði stolt um á bikiníinu og brosti bara til fólksins sem horfði í sturtunni. Núna finnst mér blettirnir töff, en þó aðallega bletturinn sem ég er með í naflanum og hjartað sem ég er með á mjöðminni.

Ég geri mér fyllilega grein fyrir því að vitiligo er engin dauðadómur og margt annað svo miklu verra en það. En þegar allt er ekki eins og það á að vera þá fer heilinn stundum í svolítið rugl. Maður þarf bara að koma hugsunum sínum aftur í réttan farveg og vera duglegur að minna sig á hvað það er sem skiptir máli. Ég elska þegar fólk spyr bara og ekkert vesen. Og ég elska ennþá meira þegar vinir og fjölskylda koma til mín og segja mér að þeir hafi hitt einhvern annan með vitiligo. Og nei ég mála mig ekki svona skemmtilega hvíta undir báðum augunum, nei ég er ekki að reyna eitthvað Kim Kardashianstyle - ég er bara svona.

Mér líður allavega vel í mínu eigin skinni - bókstaflega.

And I can't change

Even if I tried

Even if I wanted to

Það líður varla sá dagur þar sem mér finnst ég vera svo uppblásin af biluðu þakklæti og hamingju, finnst ég vera ein heppnasta manneskja í heimi og að lífið geti varla verið mikið betra en það er.

Ég er svo þakklát fyrir .. 

..hvern einasta dag og ný tækifæri

..foreldra mína sem eru alltaf til staðar og ávallt reiðubúin að leggja fram hjálparhönd

..stóran systkinahóp sem ég get alltaf leitað til með hinar ýmsu hugmyndir, vandamál, ruglaðar pælingar o.fl.

..Yndislegu og ólíku vini mína sem ég virðist eiga allstaðar á landinu

..unnusta minn sem gerir hvern einasta dag svo miklu auðveldari en hann er, kemur fram við mig með mikilli virðingu og er besti vinur sem hægt er að hugsa sér<3

Þegar ágúst er kominn þá verð ég líka alltaf svo þakklát fyrir að hafa fengið tækifæri á að vera eitt annað sumar í viðbót á uppáhalds staðnum mínum í heiminum, Tálknafirði. Fjöllin fylla mann af orku fyrir langan vetur.

Fallegt blóm sem var á vegi mínum í göngutúrnum í gær - fjólblár uppáhalds liturinn minn.

Fyrir hvað ert þú þakklát/ur fyrir?:)

María Berg - afmælisstelpan

Tvö á dag kemur skapinu í lag - enda ekki annað hægt, í dag er enginn venjulegur dagur!

Í dag á bestastabestasta vinkona mín afmæli, hinn helmingurinn! Ég samgleðst henni innilega, elskan orðin 23 ára.

Til hamingju með daginn elsku María mín. Ég vona að dagurinn verði ljúfur. Finnst leiðinlegt að geta ekki notið dagsins með þér.

Takk fyrir allt elskan:*<3