Adidas

Þegar það er alveg biluð rigning úti eins og var um daginn þá fæ ég smá gott í hjartað mitt og hugsa að ,,nú sé rétti tíminn" til að fara í eina uppáhalds flíkina mína.

Árný systir keypti þessa regnkápu fyrir ábyggilega 10 árum? á flóamarkað í London. Ég var svo ótrúlega heppin að fá hana "lánaða" fyrir þó nokkrum árum.

Er reyndar ekki nógu dugleg að nota hana. En þar sem ég er nú flutt í Grindavík ætti ég að fá fleiri tækifæri til þess, enda er svolítið oftara rigning hér heldur en Tálknafjarðarmærin er vön. En þá er líka um að gera að sjá það jákvæða við rigninguna, sem er jú að geta klæðst elskunni minni oftar.

(Freðin endajaxlapía að reyna að brosa í gegnum tárin)

Var að verða vitlaus á því að ekkert gerðist í ritgerðarskrifum. Datt því í hug að nota eitt aukaherbergið hér í Grindavík city undir lærdómsherbergi. En það herbergi var ekki búið að fá neitt hlutverk, safnaði aðeins drasli, þó aðallega bókum og föndurdóti. 

Tók mig því til í gær, raðaði upp nokkrum bókum, flokkaði föndurdótið í kassa og setti það inní skáp. Reddaði mér borði, borð sem er mikið eldra en ég og skrifborðsstól (sem er ekki eldri en ég if you were wondering, hehe)

Bjó til horn fyrir ritgerðarsmíð. 

Núna þarf ég virkilega að fara að ákveða hvað ég ætla að gera við þessar bækur. Semí hausverkur, tými ekki að henda, flestar kiljurnar hafa farið yfir Evrópu og Thailand og margar skemmtilegar gjafir + barnabækur. Einhvernveginn held ég að maður lesi þær e.t.v. ekki aftur en langar samt ekki heldur að setja þær ofan í kassa = lúxusvandamál já.

Já elsku blóm, hérna munu hlutir gerast, hér gerast kraftaverkin.

Ég finn á mér að hér muni svoleiðis hrúgast inn blogg á þessari önn. Það er ekkert grín að ætla að skrifa ritgerð þar sem nánast engar heimildir eru til. Þegar heilinn frosnar verður því eflaust kíkt hingað og hent einhverju "lífsnauðsynlegu" og "bráðgáfuðu" efni inn.

Sigríður Etna - jaxl

Já gott fólk - árið 2014 er svo sannarlega byrjað!

Ég losnaði við tvo gamla og góða á þessu yndislega ári, þ.e. tveir endajaxlar farnir. 

ALDREI aftur endajaxlataka takk fyrir takk.

Ég missti endalausa vinnudaga út fyrir ca. 3 árum síðan þegar fyrstu tveir jaxlarnir fóru. Sú aðgerð fór og gekk væga sagt illa. Verkirnir þá + nýrnasteinninn góði voru án efa versti sársauki sem ég hef upplifað.

Ég lofaði sjálfri mér að gera ALLT rétt í þessu tannveseni í þetta skiptið! Þannig með miklum aga + vonandi góðri heppni mun þetta vera ágætt. 

Agi, agi, agi - á fyrsta degi er ég orðin þreytt á jógúrti. Fór því og sótti safapressu til tengdaforeldranna. Hef aldrei verið mjög hlynnt safakúrum og mun ég því í þetta skipti komast næst því að upplifa einn slíkann. 

Annars er ég byrjuð á lokaritgerðinni minni í tómstunda- og félagsmálafræði - sem á hug minn allan þessa dagana. Mér finnst þetta verkefni vera mjög krefjandi og gríðarlega spennandi. Get ekki beðið eftir lokaútkomunni!

Það er allavega komið nafn höfundar, titill ritgerðarinnar verður þó að bíða örlítið lengur og fá smá meiri fínpússun;)

Nýtt ár - ný tækifæri

Mikið rosalega sem mér hefur fundist gaman að lesa alla áramótastatusana á facebook. Finnst gaman að sjá þegar fólk tekur saman árið sitt.

Ég var ekkert obboslega spennt fyrir árinu 2013, en það kom svo sannarlega á óvart og var án efa lærdómsríkasta ár sem ég hef upplifað. Það sem stendur uppúr er nýja vinnan mín, sem ég elska svo mikið. En hún hefur kennt mér svo margt. Þar hef ég lært mikið um sjálfa mig, hver mín takmörk eru, geta, kostir, gallar og hef ég öðlast mun sterkari sjálfsmynd. Ég hef fengið að kynnast svo frábæru ungu fólki og yndislegum vinnufélögum.

Nokkrir punktar og myndir frá 2013:

*Vinnuferð með frábæru vinnufélögunum mínum til Amsterdam

*Varð 22 ára og fékk langþráða harmonikku í afmælisgjöf frá mínum allra besta.

*Raggi og Liu giftu sig.

*Fór í vettvangsnám hjá Rauða krossinum, kynntist starfsemi í Konukoti, Kvennaathvarfinu, Frú Ragnheiði og Vin.

*Ég og Ingólfur eignuðumst yndislega frændur, Elmar Ottó og Ingiberg

Við hjúin fórum í frábæra páskaferð á Akureyri

Ingólfur útskrifaðist úr Vélskólanum

Upplifði rólegasta og mest kósí sumar ævi minnar á Tálknafirði

Fékk tækifæri á að fara í ótrúlega siglingu undir Látrabjarg

Kynntist Vitiligo meira og meira, sá áhrif þess yfir sumartímann. Sættist við það og tek varla eftir því í dag

Elsku pabbi minn varð sextugur. Við systkinin gáfum honum heldur betur ógleymanlega gjöf

Árni systir og Maggi giftu sig. Ég er því núna eina ógifta systirin í fjölskyldunni!

Bjó ein á Rauðalæknum í tvo mánuði - stelpan sem á erfitt með að sofa ein neyddist því til að þroskast og lærði margt á einverunni.

*Við seldum íbúðina okkar í Laugardalnum

Við keyptum okkur íbúð í Grindavík í staðinn.

*Fór í frábæra ferð rétt fyrir jólin til New York, með Ingólfi 

Þó að 2013 hafi verið ótrúlega þroskandi, lærdómsríkt, gefandi og gott þá er ég sannfærð um að árið 2014 verði árið mitt. Ég skrifaði smá lista fyrir sjálfa mig af því sem mig langar að afreka á árinu. Ég hlakka mest til að útskrifast úr HÍ og auðvitað giftast Ingólfi.
Ég er svo sannarlega tilbúin í 2014, alla slagina sem ég mun takast á við og alla sigrana sem ég mun sigra. 

Ég vona að 2014 verði ykkur öllum gæfuríkt, fullt af ást og hamingju.

Sigríður Etna

Elsku bestu jólin

Þetta líf er stundum svo yndislega skrítið og skrautlegt. Jólin komin og semí farin. Fór vestur yfir jólin og það var einmitt það sem ég þarfnaðist. Held ég hafi aldrei átt jafn róleg og þægileg jól, ekkert stress. Lífið síðustu vikurnar á árinu hafa verið svolítið strembnar, einkenndust af hausverk, svefnleysi, lítilli matarlist og undarlegri atburðarrás. Á Tálknafirði er og verður alltaf best að vera, þar finnur maður þetta góða, að þar eigi maður heima. Fjörðurinn góði hjálpaði mér því að hlaða dýrmæt batterí og hann hjálpaði matarlystinni svo sannarlega og jókst hún eflaust um 100 falt - sem er kannski bara ágætt.

Þegar við Ingólfur lögðum af stað suður var ég með kökk í hálsinum og stresshnút í maganum, langaði ekki að fara í "hið nýja heima". En svo þurfti lítið annað en að líta til hliðar á bílstjórann og vita að allt yrði í lagi. Þegar við vorum hálfnuð suður var hringt í Ingólf og honum boðið að sigla til Kanada, strax næsta dag. Við sátum þögul restina af leiðinni suður og hugurinn á milljón. Mér fannst tilhugsunin ekki skemmtileg, þó ég segði manninum ekki frá því og studdi hann 100% að fara. Þessi ferð dróst þó e-ð á langinn, við hjúin vorum því ennþá meira óaðskiljanleg og milljón ástarjátningar flugu á milli. Í dag kom svo í ljós að hann þurfti ekki að fara. Svolítið sérstakt, hehe.

Tvö á hlaupum

Yrsa kelurófa

Þessi sá um jólatréð

Jólapakkaflóð á leið til réttra eiganda

Erla Maren litla ljós í smá rafmagnleysi

Liu að prufa að renna sér á sleða í fyrsta skipti

Þessi blóm fengu að prufa tie dye

Síðan ég kom frá Tálknafirði og loksinsloksins og vonandi tekið upp úr töskum í síðasta skipti í smá tíma þá er mér farið að líða eins og ég eigi heima í þessari nýju íbúð.

 Hafði það of gott til að fara í tölvu yfir jólin. Vona að þið hafið haft það gott líka:)

Sigríður Etna<3

Fjölskylda

Þegar ég var lítil stelpa spurði ég mömmu af hverju við værum ekki rík. Hún svaraði mér að við værum mjög rík, að hún og pabbi væru ein ríkasta fjölskyldan á Tálknafirði, því þau ættu svo ótrúlega mörg börn. Ég játa það núna að ég skildi hana ekki alveg, en var þó pínu stolt af því að vera í einni ríkustu fjölskyldu bæjarins. Í dag skil ég mömmu betur, meira segja 100%. Þó ég hafi ekki alveg skilið hana í þetta skipti og önnur skipti líka, þá trúið ég alltaf öllu sem hún sagði og tók því oft mjög bókstaflega. Hún skammaði mig t.d. einhvertímann þegar ég sagði henni frá því að við stelpurnar í bekknum nudduðum endalaust af sápunni sem var í dúnknum í íþróttarhúsinu á magann á okkur og skúrruðum okkur fram og til baka á gólfinu. Hún sagði mér að þetta væri sóun á sápunni. Barnið Sigríður skildi það ekki, þetta var jú bara sápa í íþróttarhúsinu og krafðist því frekari útskýringa. Fékk ég þá góða og einfalda útskýringu á sköttum og útsvari, sem mamma útskýrði svo fallega að í rauninni væri það "hún" sem borgaði þessa sápu. Í sturtunni eftir íþróttartíma bað ég því stelpurnar vinsamlegast að fara sparsamlega með sápuna, því mamma mín sæi um að kaupa hana. Það tók mig nokkur ár að skilja betur hvað hún meinti.

Ég er yngst, af níu systkinum. Pabbi minn á níu börn, segir að það sé þó ekki leggjandi á eina konu að eiga svo mörg börn. Mamma á sex börn, með honum pabba mínum. Pabbi átti þrjú yndisleg börn áður en hann kynntist mömmu. Systkini sem ég þekki að mínu mati því miður ekkert alltof vel, misvel og þyrstir alltaf meira og meira í að kynnast betur. 

Að alast upp í stórri fjölskyldu var ekki alltaf létt og sem yngsta barnið frekjaðist ég áfram í gegnum lífið, barðist fyrir því sem ég vildi, sama hvað. Ég reyndi allt til að fá mínu framgengt - sem ég náði oft, en oft brösulega, sérstaklega þegar eldri systkinin stóðu saman til að reyna að hemja frekjuna í litlu prinsessunni.

Við fjölskyldan erum mjög opin við hvort annað, deilum reynslu, vandarmálum og gleðilegum hlutum með hvort öðru. Við grátum saman og hlæjum ennþá meira saman. En ekkert okkar er þó fullkomið, langt því frá. Foreldar mínir eru heldur ekki fullkomnir - en þau hafa alltaf gert sitt besta, og fyrir það er ég og verð alltaf svo ævinlega þakklát fyrir. Lífið þeirra, eins og margra annarra, hefur ekki alltaf verið dans á rósum og sama hvað á dynur, þá standa þau alltaf upprétt eftir - eins og klettur. Að alast upp við það að vita að sama hvað gerist, hvað sem gengur á, að þá eigi maður foreldra sem standa við bakið á manni eru forréttindi. Að eiga kærleiksríka foreldra eru yndisleg forréttindi. 

Í dag er ég svo sannarlega rík. Að eiga þessa foreldra og öll þessi systkini, öll svo ólík og svo flott, er meira en hægt er að biðja um. Að geta leitað til allra þessara einstaklinga, með öll sín ólíku mál er ómetanlegt. Að eiga svona góða vini er ómetanlegt. 

Takk

Með lífið að láni - raunveruleiki

Undanfarið hefur lífið verið á milljón og þá allt í einu er manni kippt niður, raunveruleikinn.

Lífið er skrítið, svo óskiljanlegt og allt í einu er maður pínulítið peð á plánetunni jörð. 

Síðasta fimmtudag var samankomin mikill fjöldi fólks við Lækinn í Hafnarfirði við minningarathöfn góðs drengs sem fallinn er frá. Elsku Ríkharður frændi. Maður skilur ekkert í þessu lífi stundum.

Það er á þessum stundum, þegar maður skilur ekki neitt og hugsanirnar streyma. Hlutir sem maður rifjar upp, hlutir sem maður var búinn að gleyma, eftirsjá, allt svo dofið og endalausar tilfinningar.

Eitt er víst og það er að ekkert er sjálfsagt í þessu blessaða lífi og maður þarf að minna sig á það reglulega. Ég þarf að eyða minni tíma í óþarfa, facebook, hringla um á netinu o.þ.h. og gera meira af því sem skiptir máli, umgangast þá sem ég elska - sýna fólki hve mikið það skiptir mig máli.

Við eigum öll svo mikið að gefa. Elskum, elskum, elskum og elskum svo meira. 

Lífið er í dag, gerum það sem skiptir máli og gerum það sem okkur finnst skemmtilegt.