Snickershrákaka - einföld og góð

Þegar ég var stelpa ætlaði ég mér að vera jafn góður gestgjafi og Dóra á Felli þegar ég yrði orðin stór. Ég held að öll börn Tálknafjarðar hafa elskað að fara í heimsókn á Felli því kræsingarnar sem voru á boðstólnum virtust oft endalausar. Rabbabaradjús, nýbakaðar kökur, karfa full af allskonar kexum - namm!

Mér finnst mjög gaman að geta boðið upp á e-ð þegar fólk kemur til mín. Þegar ég versla í matinn gríp ég oftast e-ð með mér til að eiga hér heima. En mig langar að deila einni köku sem ég á oft til í frystinum, svo auðvelt að grípa í hana. Kakan er mjög einföld, ég á oftast allt til í hana og svo finnst mér hún alveg sjúklega góð.

Ég henti fyrst í þessa köku þegar ég var fyrir vestan og mömmu langaði í e-ð gott sem væri samt ekki stútfullt af sykri og smjörlíki. Aldrei bjóst ég nú við því að fara að deila ást minni af hráköku við annað fólk - en batnandi fólki er víst best að lifa.

Uppskriftina fann ég hérna en breytti henni smá því mér fannst vera alltof yfirgnæfandi hnetusmjörsbragð af þessari. Ég geri hana svona:

Fyrst er gott að byrja á því að leggja það sem á að fara í bleyti smá áður. 

Botn:

1 bolli möndlur og sesamfræ (legg það í bleyti - finnst það betra)
1 bolli kókosmjöl
1 bolli döðlur

Allt sett í matvinnsluvél eða töfrasprota (A.T.H. - Ég mæli mikið með því að skera döðlurnar fyrst ef þið notið töfrasprota. Ég hef nú þegar eyðilagt 2 stykki takk fyrir. Vel gert Sigríður Etna!). Þessu er svo þjappað í botninn

Miðjan:

1/4 bolli kaldpressuð kókosolía með bragði
1/4 bolli agave sýróp (hef líka notað blómahunang og akasíuhungang, allt saman gott)
1/2 bolli hnetusmjör
1 bolli kasjúhnetur (legg það líka í bleyti)

Ég vil samt vara ykkur við því að sleikja ekki sleifina á þessu deigi, það er rugl gott og maður endar á að borða helminginn (að minnsta kosti þeir sem hafa ekki mikinn viljastyrk!) Einnig mæli ég með því að nota plastsleikju við að dreifa þessu deigi því það er stundum svolítið erfitt og botninn vill "rifna upp".

Ofaná: Set ég brætt suðursúkkulaði. Mér finnst dekkra súkkulaði en það ekki gott, en auðvitað getur fólk gert það sem þeim þykir best:) Mamma mín kenndi mér að setja alltaf smá dropa af olíu eða smjöri ofaní brætt súkkulaði. Hún segir að það sé auðveldara að vinna með það þá - og ekki lýgur mamma mín!

Kakan er svo sett í frysti. Ég vil samt vara fólk við að fyrsta sneiðin sem ég sker alltaf af kökunni fer alltaf í eitthvað allsherjar fo**. En hinar sneiðarnar verða svo fallegar.

Raunveruleikinn - ..og að skammast sín ekki fyrir hann

Ég ætlaði mér svoleiðis að rúlla hingað inn sjóðandi heitum bloggum. Um mat, hitt, þetta, um nákvæmlega ekkert sem skiptir máli svo sem. En svo bara breyttist allt svo fljótt eitthvað - það gerist víst stundum þannig.

Ég man daginn sem Ingibjörg Etna varð 6 vikna, fhúhh mér fannst ég vera sloppin. Ég hafði einhverstaðar lesið að við 6 vikna aldur barns eru flest allir hormónar farnir úr líkama móður og því minni líkur á fæðingarþunglyndi. Þó að mér fannst hlutirnir alveg erfiðir þarna, þá var ég svo fegin og leið svo vel. Ég var svo hryllilega meðvituð um þennan "kvilla" eftir fæðingu barns þegar ég var ólétt. Ég þekki sjálfa mig mjög vel og veit hvað ég þarf að gera til að líða vel. Svefn, hreyfing, hæfilegt magn af súkkulaði og ávöxtum í bland. Allt gert til að fúnkera sæmilega - algjör rútínukona.

Dóttir mín gerir aldrei neitt sem maður heldur að hún muni gera - það sem maður ætlast til að "eigi" að gerast. Hún byrjaði á því sem 20 vikna fóstur og ætli það breytist nokkuð í bráð. Hún er mjög ákveðin lítil dama og veit hvað hún vill. Algjör félagsvera og sjúklega forvitin. Yndisleg. Það er ótrúlegt hvað barn breytir ölluuuuuu - og stundum er það svo ótrúlega erfitt.

Einn daginn ákvað sú stutta að fara í brjóstaverkfall. Mjög sjaldgjæft en já það er til. Þá er talið að börnin finni til og þetta sé þeirra leið til að sýna það, með því að hætta að næra sig. Ég reyndi allt, brjóst, pelar, hossa, labba, sprauta, gefa henni sofandi, í öllum stellingum. Ég gjörsamlega tættist. Mér fannst ég vera alein og að heimurinn væri á móti mér. Sambandið hjá okkur Etnunum var ekki gott og ég flúði alla leið á Tálknafjörð til mömmu. Reyndi að fá einhverja hjálp með þetta allt saman, smá knús og klapp á bakið. Löng saga stutt, eftir tvær vikur var verkfallið búið.

Þó að verkfallið hafi klárast þá tók samt endalaus barátta við. Það er rosalega kjánalegt að þurfa að berjast við barnið sitt til að það vilji nærast. Kjánalegt að þurfa að hossa sér á bolta eða þurfa að labba með það um gólf og syngja hástöfum til þess að það vilji drekka. Ég skammaðist mín til tunglsins (og meira segja alla leiðina til baka líka) og vildi ekki fá neinn í heimsókn til mín eða fara neitt. Það er svo ömurlegt þegar barnið manns þyngist ekki og þurfa að fara í auka vigtanir til að fylgjast með öllu.

Þessi barátta fór út í bilaðslega sjúkan kvíða hjá mér. Ég hef alltaf verið þessi stressaða týpa, en guð minn góður, kvíðinn var óyfirstíganlegur. Mér fór að kvíða fyrir öllu, ég var reið út í allt, mér fannst ég ömurleg mamma og var alveg handviss um að dóttir mín hataði mig. Ég lagði mig 200% fram en allt sem ég gerði virtist einhvernveginn vera alveg kolvitlaust og ekki það sem dóttir mín vildi. Ég grét og grátbað Ingólf um að fara ekki í vinnuna, því mér fannst ég svo alein og að ég gæti bara ekki meira.

Það er nefnilega svo ótrúlegt hvernig það fer allt í einhverja hringavitleysu. Það byrjar eitthvað vandarmál og svo bara vindir það upp á sig eins og snjóbolti sem veltur niður fjallshlíð og verður svo að einhverju ultramega snjóflóði og flóðið umbreytir öllu!

Vandamál - kvíði - svefnleysi - skömm

Hvað er hægt að gera?

Eflaust margt hægt að gera svo sem. Ég leitaði mér hjálpar og talaði og talaði og talaði. Opnaði mig um það sem ég var að hugsa, sagði hlutina upphátt - þó þeir væru fáránlegir. 

Núna er litla Ingó að verða 5 mánaða. Eftir allan þennan tíma, að kvíða fyrir hverri gjöf, sem var btw á 2 tíma fresti hjá konu sem mjólkar ekki nóg, er ekki gott. Að þurfa að borða kolvetni í tonnatali og að þurfa að drekkja sér í vatni og malti á hverjum degi er þreytandi. Að mega varla lyfta upp fjarsteringu án þess að missa mjólkina er óþolandi! Ingibjörg er með svo rosalega mikið bakflæði í vinstra nýranu og læknirinn hennar segir að hún geti auðveldlega fundið til þegar hún liggur í hinum ýmsum stellingum. Þegar hún pissar fer ekki allt pissið niður heldur upp í vinstra nýrað hennar. Vinstri nýrnaleiðarinn er eins og garðslanga, löng og víð og stundum myndist þrýstingur. Einnig telur hann að hún fái blöðrubólgu, sem betur fer ekki meira en það þó. Því ekki viljum við að hún fái sýkingu í nýrað sitt. Elsku stelpan .. svooooo dugleg og sterk.

Ég fór því vestur til mömmu fyrir páskana og fékk aftur klapp á bakið og dass af hvatningu. Núna var kominn tími á næsta skref. Skref sem mig langaði svo lengi að taka en skammaðist mín heiftarlega til að stíga. Því brjóstagjöf er einhvernveginn "da shit" í þessu samfélagi, það besta. 3 erfiðir dagar tóku við þar sem aðrir sáu um að reyna að koma pela ofaní barnið mitt. Ég hélt fyrir eyrun, reyndi að gera eitthvað annað á meðan, fór út í göngutúr. Mig langaði bara að hætta við allt saman. Mamma hélt áfram að hvetja mig og segja mér að gefast ekki upp. 

BAMMMMMMM - eftir þessa þrjá daga fór dóttir mín að elska þennan pela. Gleðin á heimilinu er ólýsanleg, hjá mömmunni, barninu og auðvitað pabbanum sem fær núna að deila þessari yndislegu stund með barninu sínu. Að gefa barninu sínu pela er ótrúlega góð tilfinning og í mínu tilviki svo miklu fallegri og betri en að gefa henni nokkurtíman brjóst. Núna get ég borðað það sem ég vil, hreyft mig og gengið í brjóstahöldurum og bolum sem henta mér betur. Ég get skroppið frá, fengið samfleytan svefn og deilt þessari "ábyrgð" með betri helmingnum mínum. Mér er farið að líða mun betur og er farin að íhuga að hætta á lyfjum sem ég byrjaði á fyrir tveim mánuðum. Lyf sem hjálpuðu mér að fúnkera og komast í gegnum hvern dag fyrir sig. 

Tilgangurinn

Tilgangurinn með þessu langa bloggi er ekki aðeins að afsaka/útskýra bloggleysið undanfarið heldur líka til að segja við konur sem eru að eignast sitt fyrsta barn þetta:

1.) Maður leitar oft að endalausum ráðum, sem er allt í lagi. En það er líka nauðsynlegt að treysta á það sem maður telur sjálfur að sé rétt. 

2.) Ekki vera svona stupid eins og ég og vera upptekin af því sem öðrum finnst. 

3.) Ef þér líður ekki vel - segðu einhverjum frá því. Segðu allt sem þú ert að hugsa upphátt (jafnvel þó það sé jafn fáránlegt og að vilja skila barninu eða að barnið þitt hati þig!)

4.) Ef þér líður ekki vel, ef þú þarft að leita þér hjálpar - ekki skammast þín fyrir það.

5.) Mundu að barnið þitt var sent til þín af ástæðu og að þú ert langbesta mamman sem barnið mun nokkurn tíma geta fengið.

6.) Dagurinn sem barnið þitt fæddist var ekki bara fæðingardagur þess. Þann dag fæddist einnig móðir. En sú fæðing tekur án efa mun lengri tíma en fæðing barnsins því það tekur tíma fyrir hjarta manns að stækka. Það tekur tíma fyrir mann að láta alla sjálfselsku og ótta hverfa. Það tekur tíma að finna og gera pláss fyrir fórnir og endalausa ást. 

7.) Þú ert að standa þig vel!

Sigríður Etna<3

Heilsu- og lífstílsdagar Nettó

Í byrjun janúar voru heilsu & lífstílsdagar í Nettó. 25% afsláttur af heilsuvörum og þetta blað kom út..

..og hjólin fóru loks að snúast hjá minni.

Þegar ég fer út í búð þá lít ég alltaf á "heilsuvörurnar". Labba stundum að þeim meira að segja (ójá!) og á góðum dögum þukla ég e.t.v. eitthvað á þeim. Eeeen svo er þeim flestum skilað til baka í hilluna því ég veit ekkert hvað ég ætti að gera úr þeim.

En eeeekki lengur. Vegna þess að í þessu blaði voru ótrúlega margar uppskriftir. Ég fór að lesa blaðið og það heyrðist líka þessi brjálaði klukknagleðivælsöngur inn í hausnum á mér. Allt fór að taka á sig einhverja mynd.

Leyfið mér að útskýra:

1. Ég var komin með ógeð af því að elda/borða alltaf það sama. Sami hafragrauturinn, sömu boostin, elda það sama í hádegis/kvöldmat. Þar sem ég er rosalega lítil "slump" kona og held fast í allar uppskriftir þá voru þessar uppskriftir kærkomnar.

2. 20+ kíló bættust á litla kroppinn minn á 6 mánuðum. Jújú, dóttir mín átti nú eitthvað af þeim en það voru nú ansi mörg kíló sem ég var búin að vinna mér verðskuldað inn. Þær voru þónokkrar næturnar á meðgöngunni þar sem ég sat frammi að japla mér á morgunkorni, enda átti ég líka allar tegundirnar (smá ýkjur, en næstum því!) Tek það samt fram að ég græt ekki þessi kíló, finn ekki fyrir þeim, þ.e. EFTIR að barnið fæddist (áður en það fæddist leið mér eins og sextugum reykingarmanni, móð og másandi allan daginn!)

3. Jólin voru búin og eins og hvert ár þá var gúffað í sig - förum nú ekki að breyta því neitt.

4. Ég elska áramótaheit, strengi alltaf eitthvað eitt sem mig langar að bæta og í ár verður engin undartekning. Núna ætla ég að gera mitt allra besta til að henda engum mat!

Ég tek það fram núna að ég engin heilsugúru, og mun aldrei verða. Þetta blað var bara einmitt það sem ég þurfti akkúrat þarna. Ég mun elska minn sykur áfram, ó sweet sykur. 

Þess vegna var strax haft samband við Sæunni systir, sem einmitt vinnur fyrir Nettó og var einn af þeim snillingum sem stóð bakvið þetta blað! Ég hrósaði henni fyrir blaðið og við spjölluðum smá - enda er Sæunn svaðalegur heilsugrænmetisveganmeistarasnillingur. Endilega flettið upp Hugmyndir að hollustu á facebook, sjón er sögu ríkari!

Þær hálfsystur mínar komu svo færandi hendi í skírnina hjá Ingibjörgu Etnu og gáfu mér svaðalegan lager af gúrm vörum í afmælisgjöf:

Já.. ég raðaði upp og tók mynd!

Ég fór svo daginn eftir og bætti við:

Já.. ég gerði það aftur!

Núna ligg ég á allskonar uppskriftarsíðum og prufa allan andsk*****. Maður er alltaf að reyna við eitthvað nýtt, misgott reyndar en það er önnur saga, haha. Ég á eflaust eftir að deila einhverjum reynslusögum hér, vonandi fleiri góðum en slæmum.

Hér og hér getið þið svo séð tvö svona heilsu- og lífsstílsblöð frá Nettó og athugað hvort ykkur líst e-ð á uppskriftirnar þar:)

DV

Pistillinn sem ég skrifaði um daginn ,,Að eignast barn" fór ansi víða. Skrítið hvernig þetta virkar. Stundum ólgar bara inní mér, finnst ég verða að skrifa niður það sem ég hugsa. Svo lætur maður allt flakka og korteri seinna er allt komið á DV - lífið er skemmtilegt.

Á tveim dögum kíktu tæplega 3000 manns inná síðuna mína - you people are creycrey!

Ekki bara mest lesna "fréttin" í Fólk á DV, heldur meira lesið en "fréttin" um Klöru úr Nylon - hallóhalló hér er allt að gerast.

Mínútucelebið Sigríður Etna out!

Kúkasnapp? Gottaloveit!

Ahhh... babyspam aldarinnar! 

Núna kemur ekkert annað frá manni á snapchat, instagram og núna bloggið heldur en barnainfo. 

Jæja, jæja, það verður að hafa það - og hinir bara loka augunum!

Hlutirnir breytast svo sannarlega og núna finnst mér fátt jafn meira spennandi í daglegu lífi en hægðir barnsins míns. Nýbakaðar mæður skilja mig (vonandi) og aðrir bara hrista hausinn. 

Þetta óútreiknanlega stúlkubarn gerði síðustu viku heldur betur krefjandi. Barnið sem hefur ekki gert neitt annað en að vera vær og ljúf síðan hún fæddist ákvað að um leið og pabbinn fór á sína fyrstu næturvaktarsyrpu að kvarta og gráta frá 19.00-03.00. Mamman var búin á því, en fyrirgaf barninu þetta allt saman auðvitað á nóinu! Ég skil hana ósköp vel, enda Ingólfur meistari. Neinei, barnið var reyndar með í maganum en Ingólfur hélt því fram að það væri haldið svona miklum aðskilnaðarkvíða og að hann væri algjörlega ómissandi í eitt augnablik!

Seint eitt kvöldið þegar barnið var löngu komið í náttföt, í von um að það myndi hafa einhver róandi áhrif, var ákveðið að taka eitt stykki snapchat at litlu Ingó og senda stóra Ingó. Barnið var eflaust að gera eitthvað svakalega frumlegt og breathtaking, e-ð sem önnur börn hafa aldrei gert áður (hóst!)

Krúttlegt bros eða hjal breyttist svo sannarlega..

....svipurinn á henni eftir lætin eru priceless!

Næst skal ég reyna mitt allra besta til að setja eitthvað hingað inn sem tengist ekki Ingibjörgu Etnu - lofa!

Skírn

Litla stelpan mín fékk loksins nafnið sitt þann 18. janúar síðastliðinn, á 24 ára afmælisdaginn minn.

Fékk hún nafnið Ingibjörg Etna

Nafnið hennar var ákveðið fyrir ábyggilega 3 árum eða meira. Ég sá einhverstaðar stelpu á netinu sem var kölluð Ingó og mig langaði að geta kallað stelpuna mína það líka og sagði Ingólfi frá því. Hann sagði að honum langaði til að skíra stelpuna sína Etnu, dingding - jackpot, nafnið fundið.

Fljótlega eftir að ég fékk hana í fangið í fyrsta sinn hugsaði ég nafnið og fannst það passa líka svona ljómandi vel við hana.

Við ákváðum að hafa heimaskírn með nánustu fjölskyldu og nokkrum vinum, e-ð rólegt og kósí

Ingibjörg Etna var skírð í skírnarkjólnum sem ég saumaði í Hússtjórnarskólanum í Reykjavík fyrir ca. 6 árum. 

Við buðum uppá fiskisúpu og brauð og svo kökur eftir á.

Mér finnst pínu möst að bjóða upp á niðurskorna ávexti með svona sætu - aðeins til að vega upp á móti hinu;)

Skírnatertuna keyptum við hjá Myllunni. Einfalt, ótrúlega góð og kostar undarlega lítið.

Freymar Gauti og Kristín Anítudóttir eru guðforeldrar Ingibjargar Etnu<3 ..Við Ingólfur elskum þau bæði til tunglins og til baka.

Dagurinn var æðislegur. Við mæðgur fengum hálsmen í stíl frá Ingólfi/pabbanum, með nafninu okkar Etna á. Okkur fannst það ekki leiðinlegt. Mamman var þó í einhverju svaka spennufalli eftir daginn, alveg búin á því, en þessi litla virtist mjög glöð með allt saman:)

Að eignast barn..

Að eignast barn...

...er dásamlega yndislegt!

Það er eitthvað sem maður heyrði nóg af þegar maður var óléttur. Núna þegar barnið mitt er komið í heiminn þá hef ég svo oft hugsað hvers vegna í ósköpunum fólk sagði manni ekki hve ótrúlega erfitt það er að eiga barn. Svo hugsa ég að ef til vill sagði fólk manni það líka, en þegar maður er óléttur þá heyrir maður ef til vill það sem maður vill heyra. Enda er það eina sem manni langar til er að barnið komi bara út - og það helst bara í gær! Biðin og eftirvæntingin er endalaus.

Litla stúlkan okkar kom í heiminn kl. 13.37, föstudaginn 21. nóvember eftir 39 vikna meðgöngu. Heil 14,5 mörk, 3660 gr, 52 cm og svona líka ótrúlega fullkomin.

Ferðalagið hennar í þennan heim er það erfiðasta sem ég hef nokkurn tíman gengið í gegnum - og á sama tíma það besta sem ég hef gert. 

Meðgangan - varla hægt að ræða það, var alveg búin á því á endanum. Verkirnir voru að gera út af við mig, að mega ekki gera neitt og enginn svefn. Jákvæðni mín keyrði mig einhvernveginn í kaf. Ég beit alltof lengi á jaxlinn og vildi vera svo hörð og standa mig vel í þessu verkefni eins og öllu öðru. Ég hefði átt að vera löngu búin að biðja um hjálp við að sofa. En ég var aðeins búin að taka svefnlyf í 2 daga áður en stúlkan mætti, þrátt fyrir margar svefnlausar vikur, og þau gerðu lítið sem ekkert gagn.

Fæðingin - ég ætla ekki að ljúga. Erfiðast í lífinu - magnaðast í heimi. Ég var orðin svo spennt fyrir henni, tilhugsunin um hana var eitthvað svo rómantísk. Well, þegar allt kom til alls, þá var hún akkúrat ekkert rómantísk. Ég þakka fyrir að hafa aldrei notað vímuefni og vera þ.a.l. mikil hæna. Svefnlyfin og svo glaðloftið keyrðu mig algjörlega út úr þessum heima og ég skemmti mér konunglega seinna meir þegar mamma og Ingólfur sögðu mér frá atburðum sem áttu sér stað. Ekki misskilja mig, ég man alveg eitthvað, en ég er blessunarlega laus við að muna eftir miklum sársauka. Þetta rennur einhvernveginn allt saman í eitt. Ein besta ákvörðun sem ég hef tekið var að hafa mömmu mína hjá mér, greyið mamma. Þegar ég fann fyrir sem mestum vanmætti öskraði ég á mömmu að hjálpa mér. Ég bað svo ljósmóðirina vinsamlegast um að gera eitthvað og lét hana vita að pabbi minn væri sko OFT að hjálpa kindunum í sveitinni. Henni fannst ég ekkert sniðug blessuninni og þessi athugasemd mín vakti ekki mikla lukku. En jæja, dóttir mín kom loksins í heiminn á endanum og ég tilkynnti öllum að það væri fæddur lítill drengur. Naflastrengurinn var á vitlausum stað á vitlausum tíma. Pabbinn var þó fljótur að leiðrétta þennan misskilning, enda var hann mjög undrandi á þessum fréttum þar sem hann var handviss um að það væri stelpa á leiðinni. Við mæðgur vorum báðar alltof þreyttar til að geta kreist fram einhvern grátur. En ég vil nú samt meina að stelpan mín sé bara svo grjóthörð að þetta hættulega ferðarlag hennar hafi bara ekkert tekið á hana. 

Þegar ég var aðeins búin að halda á stelpunni minni í nokkrar mínútúr þá fannst mér eins og hún hefði einhvernveginn alltaf verið í lífinu mínu. Mér finnst eins og það hafi opnast milljón nýjar hurðar í lífinu og ég horfi á það með allt öðrum augum, ólýsanleg tilfinning. 

Fyrstu dagarnir - Ég bjóst við að fá barnið mitt í fangið, svífa um á bleiku skýi fyrstu dagana og jafnvel prumpa glimmeri af hamingju. Aldeilis ekki. Þessi litli kroppur minn, sem á það til að slökkva á sér við magapestir, höndlaði þetta álag enganveginn. Við fjölskyldan vorum fyrstu þrjá dagana inná LSH þar sem það leið yfir nýbökuðu mömmuna og hún gat með engu móti komið mat ofaní sig og þurfti því næringu í æð takk fyrir takk. Ég gat varla labbað af máttleysi og gat nánast ekkert gert. Þetta líkamlega álag fór svo einhvernveginn beint uppí minn yndislega haus og fór hann á svakalegan yfirsnúning þar sem ég hafði ekkert geta sofnað eftir fæðinguna. Því var ákveðið annað kvöldið okkar að taka eins dags gamla stúlkuna fram í ,,mömmó" hjá ljósunum þar sem hún hafði það ótrúlega kósí með yndislegum tvíburum (þessar mömmur þurfa greinilega sinn svefn!) Svo var dælt í mig róandi og Ingólfur sendur uppí rúm til mín til að hjálpa mér að slaka á. Ég hélt nú ekki, ég var eins og eitthvað fullvaxta naut og þurfti greinilega e-ð meira til. Allur líkaminn var dofinn, ég gat varla talað en á sama tíma gat ég haldið áfram að hugsa um allt í heiminum - stuð!

Þetta hafðist allt á endanum og ómælord hvað það var gott að koma heim. Við fengum að vera þar saman í viku en eftir það tóku við erfiðir 5 dagar á Barnaspítalanum þar sem stelpan okkar fékk sýkingu í vinstra nýrað sitt og varð mikið veik. Hún stóð sig eins og alltaf með prýði, enda alveg grjótað barn!

Í ómskoðun

Á vöknun eftir speglun

..að kúra hjá Sólný Ingibjörgu frænku - nýbúið að taka æðalegginn úr hausnum

Núna eru liðnar rúmlega 9 vikur síðan heimurinn minn breyttist og er ég búin að læra alveg ótrúlega margt síðan þá:

1. Eftir fæðingu dóttir minnar þá jókst ábyggilega ást mín til mömmu minnar um helming. Ég finn oft til pínu sektarkenndar. Ég sé eftir því að hafa ekki alltaf verið góð og ljúf við mömmu sem barn, finnst hún hafa átt það fullkomnlega skilið. Á sama tíma finn ég til með karlmönnum, að geta ekki fundið þessa sömu tilfinningu.

2. Konur eru hetjur!!! Þær eru svo duglegar, svo sterkar, svo magnaðar .. klárlega sterkara kynið!

3. Fyrstu dagarnir eftir fæðingu barns eiga konur að fá sitt næði heima, í guðanna bænum. Ég fékk endalaust svigrúm fyrstu dagana og fyrir það verð ég ævinlega þakklát. Þessi tími er svo mikilvægur til að fá að kynnast hvort öðru og læra á nýtt hlutverk.

4. Ég giftist þeim allra besta. Ingólfur, það eru varla til orð. Grjótharður en á sama tíma svo ótrúlega mjúkur. Hugsaði um konuna sína og dóttur. Vaknaði allar nætur og leyfði mömmunni að sofa eins mikið og hún vildi. Kyssti, faðmaði og baðaði konuna sína í öllum heimsins fallegustu hrósum. Hafði allt hreint, eldaði, bakaði og jafnvel prjónaði húfu á litlu stelpuna sína. Eftir dásamlega en rosalega átakalega daga lét hann allt vera svo miklu auðveldara. Hann sá til þess að stelpunum hans liði vel og kom fram við þær eins og algjörar prinsessur.

Lífið er fallegt, lífið er erfitt, lífið er gott<3